Dariusz Muszer
Z tomu Wszyscy moi nieznajomi

Kurt. Słowiańscy chłopcy

Bez wątpienia, byłem promiskuitą,
jak mawiał Gruby Steenky.
On zawsze musiał się wymądrzać
i ciągle szukał w książkach nowych słów.
Ja szukałem chłopców w barach i na ulicy,
podzieliliśmy się więc dobrze -
nikt nie właził drugiemu w paradę.
Zaliczyłem wszystkie szalety w mieście,
zaliczyłem wielu chłopców.
Sprawiało mi to przyjemność.
Nie mogłem żadnego zabrać ze sobą do domu,
bo najpierw była matka, potem Gruby Steenky.
Któregoś dnia powiedział, że to wszystko źle się skończy
i kazał mi wynieść się raz na zawsze.
Wtedy zrozumiałem, że z tym jego kochaniem,
to była jedna wielka bujda.
W mieście pojawił się świeży towar,
nie myślałem więc, co będzie dalej.
Zawsze lubiłem słowiańskich chłopców,
zostało mi to chyba po tym, który mnie zrobił.
Matka mówiła, że był Polakiem
i że uciekł do Australii, gdy chodziła z bębnem.

Bijcie, zabijcie - nie wiem, gdzie to załapałem.
Gdyby mnie przypadkiem nie zbadano,
do dziś pewnie myślałbym, że to przeziębienie
albo wiosenne osłabienie.
Zbliża się koniec.
Gruby Steenky przychodzi codziennie na oddział.
Jak sobie to załatwił, nie wiem;
on zawsze był cwany, jak moja matka.
Nie mówi, że to wszystko przez promiskuityzm,
nie używa już tych swoich mądrych słów
i niczego mi nie wyrzuca. Boi się.
Kładzie swoją rękę na mojej
i bezustannie patrzy we mnie jak w obraz.

Słyszałem, jak mówili,
że tak głęboka miłość
jest możliwa tylko między pedałami.
Ale to kłamstwo.
Gdyby żyła moja matka,
pokazałaby wam, co oznacza miłość.

Chciałbym jeszcze raz podnieść się
i nie mieć przy tym zawrotów głowy.
Poszedłbym w miasto, wypił kilka drinków,
zapalił marychę, obciągnął komuś druta,
pozwolił, aby ktoś mi obciągnął,
i objął ramionami całą tę cudowną noc.

 

---

Gruby Steenky

Zdradzał mnie na każdym kroku,
znieważał i wypominał, że jestem tłusty,
jak najtłustszy na świecie kawałek gówna.
Nie wychodziliśmy nigdzie razem,
wstydził się pokazywać ze mną na mieście.
Był nieopanowany, niepohamowany,
jakby ciągle bał się, że nie zdąży na pociąg.
Nie wiedział, że pociągi odchodzą i przychodzą,
a szyny i stacje pozostają.

Wtedy nie rozumiałem go.
W chwili najczarniejszej rozpaczy powiedziałem,
żeby sobie poszedł i więcej nie wracał.
Po raz pierwszy wziął coś dosłownie:
odszedł i zapomniał o mnie.
To nie miłość do słowiańskich chłopców
i nienawiść do nieznanego ojca zabiły go,
tylko moja niecierpliwość.
Byłem nieobecny i głuchy.
Gdybym nałogowo nie czytał tylu książek,
znalazłbym czas, żeby zobaczyć,
co się wokół mnie dzieje.

Teraz nie mogę już zrobić nic.
Trzymam jego rękę,
z każdym dniem bardziej przezroczystą,
i nikt nie może mi jej zabrać.
Czekam na swoją śmierć.
Chciałbym wynieść stąd Kurta,
usiąść z nim na zielonej łące,
rozciągającej się po horyzontu kres,
a słońce niech pieści nas delikatnie przez cały rok.
Tam, gdzie niedługo pójdzie Kurt,
nie będę już tłusty i nie będę już śmierdział.

Dariusz Muszer
Z tomu Jestem chłop

Piłkarz

Pierdzę
i cuchnę piwem,
gdy siedząc na kanapie,
gapię się w telewizor
na kolejny mecz.

Nie znalazłem
lepszego sposobu
na życie.

Proszę o łagodny
czwarty wymiar.

 

---

Taxi 1989

Została mi już tylko taksówka.
Wcześniej miałem rodzinę:
żonę, dzieciaka i dom.
Jeździłem po szesnaście
godzin na dobę,
żeby zarobić na życie.

Wzięła sobie kochanka.
Gdyby mi otwarcie nie powiedziała,
nawet nie zauważyłbym.
Taki byłem, kurwa, ślepy.

Chciałem, żeby dzieciak
miał lepiej, niż ja miałem.
Teraz pierdolę to wszystko.
Bulę na żonę, bulę na dzieciaka
i tak sobie myślę,
że życie całkiem dobrze
się ze mną obeszło:
została mi przecież taksówka.
Jak się człowiek spręży,
można zarobić.

A tę najdroższą dziwkę,
jaką miałem w życiu,
niech łysy chuj na krótkich nóżkach
wyrucha.

O twórczości Dariusza Muszera (ur. 1959), poety i prozaika od kilkunastu lat mieszkającego w Niemczech, powiedzieć można, iż mimo krytycznoliterackiego rezonansu, jaki zyskała po obu (!) stronach Odry, wciąż czeka na swojego polskiego czytelnika. Książką, a właściwie książkami, które bez wątpienia mają szansę zmienić ten stan, są dwa, wydane równocześnie w Bibliotece "Pograniczy" tomy wierszy: Jestem chłop i Wszyscy moi nieznajomi. Dzięki książkom tym wyraźniej widać odrębność, oryginalność poetyckiej mowy autora Księgi zielonej kamizelki na tle panujących nam (niemiłościwie) mód literackich: Muszer jako poeta dysponuje bowiem takim rodzajem słuchu, jakiego na ogół wymaga się od prozaika czy dramatopisarza. W jednym z wywiadów, stwierdził, iż "pisze po to, aby wyrazić tych, którym nie dana została zdolność pisania" i w tej deklaracji mieści się clou poetyckiej (i moralnej) strategii Muszera: sięga on w rejony (języka) na ogół pomijane przez poetów, dzięki czemu wsłuchując się w tę, par excellence polifoniczną, poezję, usłyszymy głosy taksówkarzy, rybaków, gospodyń domowych i "wszystkich innych nieznajomych". Muszerowi udało się odnaleźć poezję za granicą tego, co "poetyckie".