 SzczecińskiDwumiesięcznikKulturalny |
|
|
3
[62] 2006 |
|||||||
|
|
Nie mówiliśmy o nim inaczej, jak Zygmunt. Po prostu. Bezpośredniość kontaktu niwelowała bariery. Z miejsca otwierała dyskusję - równy, uczciwy uargumentowany spór. Odszedł nagle. Jak wszyscy ważni i znaczšcy humaniści - za szybko. Konkretny człowiek z konkretnymi poglądami na teatr i jego możliwości, na sztukę, na charakter i zadania kultury artystycznej. Był obecny. Działał. Inspirował. Wypełniał przestrzeń trwale ukształtowaną osobowością. Jak bardzo konsekwentny był projekt, który nosił w sobie niemal "od zawsze", widać szczególnie wyraźnie, gdy spoglądamy na jego pracę z perspektywy czasu. W 1994 roku zespół redakcyjny „Głosu Szczecińskiego" nadał mu tytuł NIEPRZECIĘTNEGO. Poniżej zamieszczony tekst napisałem wówczas jako prezentację wyróżnionego artysty. Minęło 12 lat, a wydaje się, że poza kilkoma wybranymi realiami tamtego czasu nic w rysunku postaci Zygmunta nie uległo zatarciu - widać w nim tę samą pasję, ten sam jasno wytyczony cel, który towarzyszył po ostatnie dni jego każdemu działaniu. Był kształtem aktywności pojmowanej wyraźnie (choć nigdy tego tak nie nazywał) jako misja nastawiona na służbę Człowiekowi. Artykuł opublikowany na łamach „Głosu" 24 czerwca 1994 roku ukazuje Zygmunta, jakiego dobrze pamiętamy - reżysera, twórcę Kany, animatora życia kulturalnego Szczecina, intelektualistę, który miał już za sobą bogaty dorobek twórczy i właśnie w tamtym czasie nosił się z zamiarem ożywienia formuły Ogólnopolskiego Przeglądu Teatrów Małych Form. Już wkrótce z jego właśnie inicjatywy szczeciński festiwal miał stać się „Kontrapunktem". W tamtym czasie Stowarzyszenie Teatr Kana, związane wówczas z Uniwersytetem Szczecińskim, nie miało swojej samodzielnej siedziby. Zanim Zygmunt wraz ze swoim zespołem osiadł przy Piotra i Pawła, myślał o adaptacji starej transformatorowni. Pomysł rewitalizacji był znakomity, zgodny z najnowszymi tendencjami adaptacji budynków przemysłowych dla celów kulturalnych. Jego realizacja byłaby zapewne kosztowna, lecz miejsce to wyróżniałoby się oryginalnością, a zmiana funkcji pozwoliłaby zachować architektoniczną perełkę tak, by mogła dobrze służyć Szczecinowi. Miasto jednak - już to z obawy przed kolejnymi wydatkami, już z powodu nieuregulowanych praw własności - nie przekazało dawno nieużytkowanego obiektu Stowarzyszeniu i teatrowi. Transformatorownia stoi do dziś, systematycznie niszczejąc, jako bodaj jedyny z niezrealizowanych pomysłów Zygmunta Duczyńskiego i jego przyjaciół. Gdybyśmy chcieli myśl Zygmunta kontynuować, gdyby kiedyś ten opuszczony budynek ożył na sposób artystyczny, byłby to znakomity, iście pomnikowy hołd, jaki Miasto Szczecin mogłoby złożyć w darze pamięci o swym wiernym obywatelu. Robert
Cieślak
Pamięci Zygmunta |
|
|
||||||
