SKLEPY CYNAMONOWE
W okresie najkrótszych. sennych dni zimowych, ujętych z obu stron, od poranku
i od wieczora, w futrzane krawędzie zmierzchów, gdy miasto rozgałęziało się
coraz głębiej w labirynty zimowych nocy, z trudem przywoływane przez krótki świt
do opamiętania, do powrotu - ojciec mój był już zatracony, zaprzedany,
zaprzysiężony tamtej sferze.
Twarz jego i głowa zarastały wówczas bujnie i dziko siwym włosem, sterczącym
nieregularnie wiechciami, szczecinami, długimi pędzlami, strzelającymi z
brodawek, z brwi, z dziurek od nosa co nadawało jego fizjonomii wygląd starego,
nastroszonego lisa.
Węch jego i słuch zaostrzał się niepomiernie i znać było po grze jego
milczącej i napiętej twarzy, że za pośrednictwem tych zmysłów pozostaje on w
ciągłym kontakcie z niewidzialnym światem ciemnych zakamarków, dziur mysich,
zmurszałych przestrzeni pustych pod podłogą i kanałów kominowych.
Wszystkie chroboty, trzaski nocne, tajne, skrzypiące życie podłogi miały w
nim nieomylnego i czujnego dostrzegacza, szpiega i współspiskowca. Absorbowało
go to w tym stopniu, że pogrążał się zupełnie w tej niedostępnej dla nas sferze,
z której nie próbował zdawać nam sprawy.
Nieraz musiał strzepywać palcami i śmiać się cicho do siebie samego, gdy te
wybryki niewidzialnej sfery stawały się zbyt absurdalne; porozumiewał się
wówczas spojrzeniem z naszym kotem, który również wtajemniczony w ten świat,
podnosił swą cyniczną, zimną, porysowaną pręgami twarz, mrużąc z nudów i
obojętności skośne szparki oczu.
Zdarzało się podczas obiadu, że wśród jedzenia odkładał nagle nóż i widelec i
z serwetą zawiązaną pod szyją podnosił się kocim ruchem, skradał na brzuścach
palców do drzwi sąsiedniego, pustego pokoju i z największą ostrożnością zaglądał
przez dziurkę od klucza. Potem wracał do stołu, jakby zawstydzony, z
zakłopotanym uśmiechem, wśród mruknięć i niewyraźnych mamrotań, odnoszących się
do wewnętrznego monologu, w którym był pogrążony.
Ażeby mu sprawić pewną dystrakcję i oderwać go od chorobliwych dociekań,
wyciągała go matka na wieczorne spacery, na które szedł, milcząc, bez oporu, ale
i bez przekonania, roztargniony i nieobecny duchem. Raz nawet poszliśmy do
teatru.
Znaleźliśmy się znowu w tej wielkiej, źle oświetlonej i brudnej sali, pełnej
sennego gwaru ludzkiego i bezładnego zamętu. Ale gdy przebrnęliśmy przez ciżbę
ludzką, wynurzyła się przed nami olbrzymia bladoniebieska kurtyna, jak niebo
jakiegoś innego firmamentu. Wielkie, malowane maski różowe, z wydętymi
policzkami, nurzały się w ogromnym płóciennym przestworzu. To sztuczne niebo
szerzyło się i płynęło wzdłuż i w poprzek, wzbierając ogromnym tchem patosu i
wielkich gestów, atmosferą tego świata sztucznego i pełnego blasku, który
budował się tam, na dudniących rusztowaniach sceny. Dreszcz płynący przez
wielkie oblicze tego nieba, oddech ogromnego płótna, od którego rosły
i ożywały maski, zdradzał iluzoryczność tego firmamentu, sprawiał to drganie
rzeczywistości, które w chwilach metafizycznych odczuwamy jako migotanie
tajemnicy.
Maski trzepotały czerwonymi powiekami, kolorowe wargi szeptały coś bezgłośnie
i wiedziałem, że przyjdzie chwila, kiedy napięcie tajemnicy dojdzie do zenitu i
wtedy wezbrane niebo kurtyny pęknie naprawdę, uniesie się i ukaże rzeczy
niesłychane i olśniewające.
Lecz nie było mi dane doczekać tej chwili, albowiem tymczasem ojciec zaczął
zdradzać pewne oznaki zaniepokojenia, chwytał się za kieszenie i wreszcie
oświadczył, że zapomniał portfelu z pieniędzmi i ważnymi dokumentami.
Po krótkiej naradzie z matką, w której uczciwość Adeli została poddana
pośpiesznej, ryczałtowej ocenie, zaproponowano mi, żebym wyruszył do domu na
poszukiwanie portfelu. Zdaniem matki do rozpoczęcia widowiska było jeszcze wiele
czasu i przy mojej zwinności mogłem na czas powrócić.
Wyszedłem w noc zimową, kolorową od iluminacji nieba. Była to jedna z tych
jasnych nocy, w których firmament gwiezdny jest tak rozległy i rozgałęziony,
jakby rozpadł się, rozłamał i podzielił na labirynt odrębnych niebios,
wystarczających do obdzielenia całego miesiąca nocy zimowych i do nakrycia swymi
srebrnymi i malowanymi kloszami wszystkich ich nocnych zjawisk, przygód, awantur
i karnawałów.
Jest lekkomyślnością nie do darowania wysyłać w taką noc młodego chłopca z
misją ważną i pilną, albowiem w jej półświetle zwielokrotniają się, plączą i
wymieniają jedne z drugimi ulice. Otwierają się w głębi miasta, żeby tak rzec,
ulice podwójne, ulice sobowtóry, ulice kłamliwe i zwodne. Oczarowana i zmylona
wyobraźnia wytwarza złudne plany miasta, rzekomo dawno znane i wiadome, w
których te ulice mają swe miejsce i nazwę, a noc w niewyczerpanej swej płodności
nie ma nic lepszego do roboty, jak dostarczać wciąż nowych i urojonych
konfiguracji. Te kuszenia nocy zimowych zaczynają się zazwyczaj niewinnie od
chętki skrócenia sobie drogi, użycia niezwykłego lub prędszego przejścia.
Powstają ponętne kombinacje przecięcia zawiłej wędrówki jakąś nie wypróbowaną
przecznicą. Ale tym razem zaczęło się inaczej.
Uszedłszy parę kroków, spostrzegłem, że jestem bez płaszcza. Chciałem
zawrócić, lecz po chwili wydało mi się to niepotrzebną stratą czasu, gdyż noc
nie była wcale zimna, przeciwnie pożyłkowana strugami dziwnego ciepła,
tchnieniami jakiejś fałszywej wiosny. Śnieg skurczył się w baranki białe, w
niewinne i słodkie runo, które pachniało fiołkami. W takie same baranki
rozpuściło się niebo, w którym księżyc dwoił się i troił, demonstrując w tym
zwielokrotnieniu wszystkie swe fazy i pozycje.
Niebo obnażało tego dnia wewnętrzną swą konstrukcję w wielu jakby
anatomicznych preparatach, pokazujących spirale i słoje światła, przekroje
seledynowych brył nocy, plazmę przestworzy, tkankę rojeń nocnych.
W taką noc niepodobna iść Podwalem ani żadną inną z ciemnych ulic, które są
odwrotną stroną, niejako podszewką czterech linij rynku, i nie przypomnieć
sobie, że o tej późnej porze bywają czasem jeszcze otwarte niektóre z owych
osobliwych a tyle nęcących sklepów, o których zapomina się w dnie zwyczajne.
Nazywam je sklepami cynamonowymi dla ciemnych boazeryj tej barwy , którymi
są wyłożone.
Te prawdziwie szlachetne handle, w późną noc otwarte, były zawsze przedmiotem
moich gorących marzeń.
Słabo oświetlone, ciemne i uroczyste ich wnętrza pachniały głębokim zapachem
farb, laku, kadzidła, aromatem dalekich krajów i rzadkich materiałów. Mogłeś tam
znaleźć ognie bengalskie, szkatułki czarodziejskie, marki krajów dawno
zaginionych, chińskie odbijanki, indygo, kalafonium z malabaru, jaja owadów
egzotycznych, papug, tukanów, żywe salamandry i bazyliszki, korzeń Mandragory,
norymberskie mechanizmy, homunculusy w doniczkach, mikroskopy i lunety, a nade
wszystko rzadkie i osobliwe książki, stare folianty pełne przedziwnych rycin
i oszołamiających historyj.
Pamiętam tych starych i pełnych godności kupców, którzy obsługiwali klientów
ze spuszczonymi oczyma, w dyskretnym milczeniu, i pełni byli mądrości i
wyrozumienia dla ich najtajniejszych Życzeń. Ale nade wszystko była tam jedna
księgarnia, w której raz oglądałem rzadkie i zakazane druki, publikacje tajnych
klubów, zdejmując zasłonę z tajemnic dręczących i upojnych.
Tak rzadko zdarzała się sposobność odwiedzania tych sklepów - i w dodatku z
małą, lecz wystarczającą sumą pieniędzy w kieszeni. Nie można było pominąć tej
okazji mimo ważności misji powierzonej naszej gorliwości.
Trzeba się było zapuścić według mego obliczenia w boczną uliczkę, minąć dwie
albo trzy przecznice, ażeby osiągnąć ulicę nocnych sklepów. To oddalało mnie od
celu, ale można było nadrobić spóźnienie, wracając drogą na Żupy Solne.
Uskrzydlony pragnieniem zwiedzenia sklepów cynamonowych, skręciłem w wiadomą
mi ulicę i leciałem więcej, aniżeli szedłem, bacząc, by nie zmylić drogi. Tak
minąłem już trzecią czy czwartą przecznicę, a upragnionej ulicy wciąż nie było.
W dodatku nawet konfiguracja ulic nie odpowiadała oczekiwanemu obrazowi. Sklepów
ani śladu. Szedłem ulicą, której domy nie miały nigdzie bramy wchodowej, tylko
okna szczelnie zamknięte, ślepe odblaskiem księżyca. Po drugiej stronie tych
domów musi prowadzić właściwa ulica, od której te domy są dostępne myślałem
sobie. Z niepokojem przyspieszałem kroku, rezygnując w duchu z myśli zwiedzenia
sklepów. Byle tylko wydostać się stąd prędko w znane okolice miasta. Zbliżałem
się do wylotu, pełen niepokoju, gdzie też ona mnie wyprowadzi. Wyszedłem na
szeroki, rzadko zabudowany gościniec, bardzo długi i prosty. Owiał mnie od razu
oddech szerokiej przestrzeni. Stały tam przy ulicy albo w głębi ogrodów
malownicze wille, ozdobne budynki bogaczy. W przerwach między nimi widniały
parki i mury sadów. Obraz przypominał z daleka ulicę Leszniańską w jej dolnych i
rzadko zwiedzanych okolicach. Światło księżyca, rozpuszczone w tysiącznych
barankach, w łuskach srebrnych na niebie, było blade i tak jasne jak w dzień -
tylko parki i ogrody czerniały w tym srebrnym krajobrazie.
Przyjrzawszy się bacznie jednemu z budynków, doszedłem do przekonania, że mam
przed sobą tylną i nigdy nie widzianą stronę gmachu gimnazjalnego. Właśnie
dochodziłem do bramy, która ku memu zdziwieniu była otwarta, sień oświetlona.
Wszedłem i znalazłem się na czerwonym chodniku korytarza. Miałem nadzieję, że
zdołam nie spostrzeżony przekraść się przez budynek i wyjść przednią bramą,
skracając sobie znakomicie drogę.
Przypomniałem sobie, że o tej późnej godzinie musi się w sali profesora
Arendta odbywać jedna z lekcyj nadobowiązkowych, prowadzona w późną noc, na
które zbieraliśmy się zimową porą, płonąc szlachetnym zapałem do ćwiczeń
rysunkowych, jakim natchnął nas ten znakomity nauczyciel.
Mała gromadka pilnych gubiła się prawie w wielkiej ciemnej sali, na której
ścianach ogromniały i łamały się cienie naszych głów, rzucane od dwóch małych
świeczek płonących w szyjkach butelek.
Prawdę mówiąc, niewieleśmy podczas tych godzin rysowali i profesor nie
stawiał zbyt ścisłych wymagań. Niektórzy przynosili sobie z domu poduszki i
układali się na ławkach do powierzchownej drzemki. I tylko najpilniejsi rysowali
pod samą świecą, w złotym kręgu jej blasku.
Czekaliśmy zazwyczaj długo na przyjście profesora, nudząc się wśród sennych
rozmów. Wreszcie otwierały się drzwi jego pokoju i wchodził mały, z piękną
brodą, pełen ezoterycznych uśmiechów, dyskretnych przemilczeń i aromatu
tajemnicy. Szybko zaciskał za sobą drzwi gabinetu, przez które w momencie
otworzenia tłoczyła się za jego głową ciżba gipsowych cieni, fragmentów
klasycznych, bolesnych Niobid, Danaid i Tantalidów, cały smutny i jałowy Olimp,
więdnący od lat w tym muzeum gipsów. Zmierzch tego pokoju mętniał i za dnia i
przelewał się sennie od gipsowych marzeń, pustych spojrzeń, blednących owali i
zamyśleń odchodzących w nicość. Lubiliśmy nieraz podsłuchiwać pod drzwiami -
ciszy , pełnej westchnień i szeptów tego kruszejącego w pajęczynach rumowiska,
tego rozkładającego się w nudzie i monotonii zmierzchu bogów.
Profesor przechadzał się dostojnie, pełen namaszczenia, wzdłuż pustych ławek,
wśród których rozrzuceni małymi grupkami, rysowaliśmy coś w szarym odblasku
nocy zimowej. Było zacisznie i sennie. Gdzieniegdzie koledzy moi układali się do
snu. Świeczki powoli dogasały w butelkach. Profesor pogrążał się w głęboką
witrynę, pełną starych foliałów, staromodnych ilustracyj, sztychów i druków.
Pokazywał nam wśród ezoterycznych gestów stare litografie wieczornych pejzaży,
gęstwiny nocne, aleje zimowych parków, czerniejące na białych drogach
księżycowych.
Wśród sennych rozmów upływał niespostrzeżenie czas i biegł nierównomiernie,
robiąc niejako węzły w upływie godzin, połykając kędyś całe puste interwały
trwania. Niespostrzeżenie, bez przejścia, odnajdywaliśmy naszą czeredę już w
drodze powrotnej na białej od śniegu ścieżce szpaleru, flankowanej czarną, suchą
gęstwiną krzaków. Szliśmy wzdłuż tego włochatego brzegu ciemności, ocierając się
o niedźwiedzie futro krzaków, trzaskających pod naszymi nogami w jasną noc
bezksiężycową, w mleczny, fałszywy dzień, daleko po północy. Rozprószona biel
tego światła, mżąca ze śniegu, z bladego powietrza, z mlecznych przestworzy,
była jak szary papier sztychu, na którym głęboką czernią plątały się kreski i
szrafirunki gęstych zarośli. Noc powtarzała teraz głęboko po północy te serie
nokturnów, sztychów nocnych profesora Arendta, kontynuowała jego fantazje.
W tej czarnej gęstwinie parku, we włochatej sierści zarośli, w masie kruchego
chrustu były miejscami nisze, gniazda najgłębszej puszystej czarności, pełne
plątaniny, sekretnych gestów, bezładnej rozmowy na migi. Było w tych gniazdach
zacisznie i ciepło. Siadaliśmy tam na letnim miękkim śniegu w naszych włochatych
płaszczach, zajadając orzechy, których pełna była leszczynowa ta gęstwina w ową
wiosenną zimę. Przez zarośla przewijały się bezgłośnie kuny, łasice i
ichneumony, futrzane, węszące zwierzątka, śmierdzące kożuchem, wydłużone, na
niskich łapkach. Podejrzewaliśmy, że były między nimi okazy gabinetu szkolnego,
które choć wypatroszone i łysiejące, uczuwały w tę białą noc w swym pustym
wnętrzu głos starego instynktu, głos rui, i wracały do matecznika na krótki,
złudny żywot.
Ale powoli fosforescencja wiosennego śniegu mętniała i gasła i nadchodziła
czarna i gęsta oćma przed świtem. Niektórzy z nas zasypiali w ciepłym śniegu,
inni domacywali się w gęstwinie bram swych domów, wchodzili omackiem do ciemnych
wnętrzy, w sen rodziców i braci, w dalszy ciąg głębokiego chrapania, które
doganiali na swych spóźnionych drogach.
Te nocne seanse pełne były dla mnie tajemnego uroku, nie mogłem i teraz
pominąć sposobności, by nie zaglądnąć na moment do sali rysunkowej,
postanawiając, że nie pozwolę się tam zatrzymać dłużej nad krótką chwilkę. Ale
wstępując po tylnych, cedrowych schodach, pełnych dźwięcznego rezonansu,
poznałem, że znajduję się w obcej, nigdy nie widzianej stronie gmachu.
Najlżejszy szmer nie przerywał tu solennej ciszy. Korytarze były w tym
skrzydle obszerniejsze, wysłane pluszowym dywanem i pełne wytworności. Małe,
ciemno płonące lampy świeciły na ich zagięciach. Minąwszy jedno takie kolano,
znalazłem się na korytarzu jeszcze większym, strojnym w przepych pałacowy. Jedna
jego ściana otwierała się szerokimi, szklanymi arkadami do wnętrza mieszkania.
Zaczynała się tu przed oczyma długa amfilada pokojów, biegnących w głąb i
urządzonych z olśniewającą wspaniałością. Szpalerem obić jedwabnych, luster
złoconych, kosztownych mebli i kryształowych pająków biegł wzrok w puszysty
miąższ tych zbytkownych wnętrzy, pełnych kolorowego wirowania i migotliwych
arabesek, plączących się girland i pączkujących kwiatów. Głęboka cisza tych
pustych salonów pełna była tylko tajnych spojrzeń, które oddawały sobie
zwierciadła, i popłochu arabesek, biegnących wysoko fryzami wzdłuż ścian i
gubiących się w sztukateriach białych sufitów.
Z podziwem i czcią stałem przed tym przepychem, domyślałem się, że nocna moja
eskapada zaprowadziła mnie niespodzianie w skrzydło dyrektora, przed jego
prywatne mieszkanie. Stałem przygwożdżony ciekawością, z bijącym sercem, gotów
do ucieczki za najlżejszym szmerem. Jakże mógłbym, przyłapany, usprawiedliwić to
moje nocne szpiegowanie, moje zuchwałe wścibstwo? W którymś z głębokich
pluszowych foteli mogła, nie dostrzeżona i cicha, siedzieć córeczka dyrektora i
podnieść nagle na mnie oczy znad książki czarne, sybilińskie, spokojne oczy,
których spojrzenia nikt z nas wytrzymać nie umiał. Ale cofnąć się w połowie
drogi, nie dokonawszy powziętego planu, poczytałbym był sobie za tchórzostwo.
Zresztą głęboka cisza panowała dookoła w pełnych przepychu wnętrzach,
oświetlonych przyćmionym światłem nieokreślonej pory. Przez arkady korytarza
widziałem na drugim końcu wielkiego salonu duże, oszklone drzwi, prowadzące na
taras. Było tak cicho wokoło, że nabrałem odwagi. Nie wydawało mi się to
połączone ze zbyt wielkim ryzykiem, zejść z paru stopni, prowadzących do poziomu
sali, w kilku susach przebiegnąć wielki, kosztowny dywan i znaleźć się na
tarasie, z którego bez trudu dostać się mogłem na dobrze mi znaną ulicę.
Uczyniłem tak. Zeszedłszy na parkiety salonu, pod wielkie palmy,
wystrzelające tam z wazonów aż do arabesek sufitu, spostrzegłem, że znajduję się
już właściwie na gruncie neutralnym, gdyż salon nie miał wcale przedniej
ściany. Był on rodzajem wielkiej loggii, łączącej się przy pomocy paru stopni z
placem miejskim. Była to niejako odnoga tego placu i niektóre meble stały już na
bruku. Zbiegłem z kilku kamiennych schodów i znalazłem się znów na ulicy.
Konstelacje stały już stromo na głowie, wszystkie gwiazdy przekręciły się na
drugą stronę, ale księżyc, zagrzebany w pierzyny obłoczków, które rozświetlał
swą niewidzialną obecnością, zdawał się mieć przed sobą jeszcze nieskończoną
drogę i, zatopiony w swych zawiłych procederach niebieskich, nie myślał o
świcie.
Na ulicy czerniało kilka dorożek, rozjechanych i rozklekotanych jak kalekie,
drzemiące kraby czy karakony. Woźnica nachylił się z wysokiego kozła. Miał twarz
drobną, czerwoną i dobroduszną. Pojedziemy, paniczu? zapytał. Powóz zadygotał we
wszystkich stawach i przegubach swego wieloczłonkowego ciała i ruszył na lekkich
obręczach.
Ale kto w taką noc powierza się kaprysom nieobliczalnego dorożkarza? Wśród
klekotu szprych, wśród dudnienia pudła i budy nie mogłem porozumieć się z nim co
do celu drogi. Kiwał na wszystko niedbale i pobłażliwie głową i podśpiewywał
sobie, jadąc drogą okrężną przez miasto.
Przed jakimś szynkiem stała grupa dorożkarzy, kiwając nań przyjaźnie rękami.
Odpowiedział im coś radośnie, po czym nie zatrzymując pojazdu, rzucił mi lejce
na kolana, spuścił się z kozła i przyłączył do gromady kolegów. Koń, stary mądry
koń dorożkarski, oglądnął się pobieżnie i pojechał dalej jednostajnym,
dorożkarskim kłusem. Właściwie koń ten budził zaufanie wydawał się mądrzejszy od
woźnicy. Ale powozić nie umiałem - trzeba się było zdać na jego wolę.
Wjechaliśmy na podmiejską ulicę ujętą z obu stron w ogrody. Ogrody te
przechodziły z wolna, w miarę posuwania się, w parki wielkodrzewne, a te w lasy.
Nie zapomnę nigdy tej jazdy świetlistej w najjaśniejszą noc zimową. Kolorowa
mapa niebios wyogromniała w kopułę niezmienną, na której spiętrzyły się
fantastyczne lądy, oceany i morza, porysowane liniami wirów i prądów gwiezdnych,
świetlistymi liniami geografii niebieskiej. Powietrze stało się lekkie do
oddychania i świetlane jak gaza srebrna. Pachniało fiołkami. Spod wełnianego jak
białe karakuły śniegu wychylały się anemony drżące, z iskrą światła księżycowego
w delikatnym kielichu. Las cały zdawał się iluminować tysiącznymi światłami,
gwiazdami, które rzęsiście ronił grudniowy firmament. Powietrze dyszało jakąś
tajną wiosną, niewypowiedzianą czystością śniegu i fiołków. Wjechaliśmy w teren
pagórkowaty. Linie wzgórzy, włochatych nagimi rózgami drzew, podnosiły się jak
błogie westchnienia w niebo. Ujrzałem na tych szczęśliwych zboczach całe grupy
wędrowców, zbierających wśród mchu i krzaków opadłe i mokre od śniegu gwiazdy.
Droga stała się stroma, koń poślizgiwał się i z trudem ciągnął pojazd, grający
wszystkimi przegubami. Byłem szczęśliwy. Pierś moja wchłaniała tę błogą wiosnę
powietrza, świeżość gwiazd i śniegu. Przed piersią konia zbierał się wał białej
piany śnieżnej, coraz wyższy i wyższy. Z trudem przekopywał się koń przez czystą
i świeżą jego masę. Wreszcie ustał. Wyszedłem z dorożki. Dyszał ciężko ze
zwieszoną głową. Przytuliłem jego łeb do piersi, w jego wielkich czarnych oczach
lśniły łzy. Wtedy ujrzałem na jego brzuchu okrągłą czarną ranę. Dlaczego mi nie
powiedziałeś? ~ szepnąłem ze łzami. Drogi mój, to dla ciebie - rzekł i stał się
bardzo mały, jak konik z drzewa. Opuściłem go. Czułem się dziwnie lekki i
szczęśliwy. Zastanawiałem się, czy czekać na małą kolejkę lokalną, która tu
zajeżdżała, czy też pieszo wrócić do miasta. Zacząłem schodzić stromą serpentyną
wśród lasu, początkowo idąc krokiem lekkim, elastycznym, potem, nabierając
rozpędu, przeszedłem w posuwisty szczęśliwy bieg, który zmienił się wnet w jazdę
jak na nartach. Mogłem do woli regulować szybkość, kierować jazdą przy pomocy
lekkich zwrotów ciała.
W pobliżu miasta zahamowałem ten bieg tryumfalny, zmieniając go na przyzwoity
krok spacerowy. Księżyc stał jeszcze ciągle wysoko. Transformacje nieba,
metamorfozy jego wielokrotnych sklepień w coraz to kunsztowniejsze konfiguracje
nie miały końca. Jak srebrne astrolabium otwierało niebo w tę noc czarodziejską
mechanizm wnętrza i ukazywało w nieskończonych ewolucjach złocistą matematykę
swych kół i trybów.
Na rynku spotkałem ludzi zażywających przechadzki. Wszyscy, oczarowani
widowiskiem tej nocy , mieli twarze wzniesione i srebrne od magii nieba. Troska
o portfel opuściła mnie zupełnie. Ojciec, pogrążony w swych dziwactwach, zapewne
zapomniał już, o zgubie, o matkę nie dbałem.
W taką noc, jedyną w roku, przychodzą szczęśliwe myśli, natchnienia, wieszcze
tknięcia palca bożego. Pełen pomysłów i inspiracji, chciałem skierować się do
domu, gdy zaszli mi drogę koledzy z książkami pod pachą. Zbyt wcześnie wyszli do
szkoły, obudzeni jasnością tej nocy, która nie chciała się skończyć.
Poszliśmy gromadą na spacer stromo spadającą ulicą, z której wiał powiew
fiołków, niepewni, czy to jeszcze magia nocy srebrzyła się na śniegu, czy też
świt już wstawał...