DOCIETOK      Znowu podrzucony trup Wittgensteina. Na balkonie.      Wsadzają mu patyki do ucha i myślą,      że zrobię z tego latawiec. Z języka      i tak nici. Każdy rucha jak może.      Może dźwięki. Na przykład Coincidense state of      gravity Laibacha. Albo nauka. Odkryto nową planetę      koło Wełtawy.      Roztropne kombinacje.      No, no, ty sobie nie myśl - powiewa      włos na zwłokach Ludwiga. Nic nie myślę.      Jakże bym śmiał. Emanacja, chmur      dipolowy lichok.           ZGUBIŁEM WIERSZ      Żal? Aniołów hodowanych      w tańcu, przeszczepionej tkanki bozonu H      do głowy, w miejsce ckliwych wyobrażeń,      utraconej przyjaźni, kobiety zaszczutej      przez czyjąś rakietę międzygwiezdną gwiazdy      filmu, wzroku staruszki w poszukiwaniu      inicjałów zdrady komórek; wstydu      - nic nie zostaje w sercu.      Oczekuje się, że idąc ulicą będzie można      poczuć parcie do żalu, aksamitną      refleksonę, piękne uczucie czegoś      co było a nie jest i bazgrze się w rejestr      powściągliwości uczuć rozumnego      przechodnia, co z ulicy prosto na      niebo wskakuje i kwili do ołtarza      litościwości, zamiast zamknąć      dzień bez jednej myśli, cienia      podobnych zachcianek, atomu.           OSTATNIA WYPRAWA WILHELMA von HUMBOLDTA      Rozczuliły nas urocze wierszyki recytowane przez      grupę niedouczonych dzieci. Potem był spacer      wzdłuż muru odzielającego drogę od przepaści,      i wreszcie karczma, gdzie przy winie i kawałku pieczeni      rozważaliśmy znaczenie pewnego reliefu.      (Wędrówka na szczyt)      Gdzieś trzaskał ogień, ale nie w kominku.      Dokąd pójdziemy jutro? Przyszłość      przypominała kawałek dobrze natłuszczonej skóry,      tworzywa do wyrobu rzemienia. Tęskniłem.      Będąc wreszcie powrozem.           MARSJANIN      Pochodzę z Marsa, mówię,      a on zbywa to cierpliwym uśmieszkiem.      Jestem zdania, odzywa się, że      my po prostu odbieramy na innych      falach. Nie, mówię, ja pochodzę      z Marsa. W końcu jesteśmy z innych pokoleń,      dzieli nas historia, nalega. Nie, ja jestem      z Marsa, mówię. To niech pan mi powie      (zniecierpliwiony), jakim sposobem znajduje      pan zrozumienie tu, gdzie są sami      Ziemianie, ani jednego Marsjanina.      Spotykam ich czasem, macham ramionami,      ale najlepiej gada mi się z Selenidoxami.      Wtedy gość odchodzi. Jest z interioru,      wielce uhonorowany, liczą się nawet      z jego poglądami na temat aflotoksyny.      Psy mają problem - czy można mieć      dla siebie choć nieznaczne zrozumienie?      Nic z tego nie wychodzi - ja      pochodzę z Marsa.           UPROWADZONY      Żywopłot. Trawa. Przy drzwiach      zbitych z lipnych desek wiadro.      Myślisz właśnie, jak to się stało, że      tu jesteś. Chemia kamufluje swoje      twarze. Krajobraz niewolników wyprowadza      każdego w pole. Że wolność. Że dystans.      W jeziorze topielec gra na dżdżownicy.      Chór: Ni-cyyy!...           HODOWCY      A gdyby to nie był wrzesień, tylko      marzec albo maj, albo grudzień,      albo narowisty koń, do którego nie      zbliżyłbym się ani na krok, bo to      głupie zwierzę, to nie stałoby się      nic wielkiego. Następny pociąg      odjedzie za sześć minut, w kiosku      książka, dziecko mówi, że dualizm      korpuskularno-falowy, a jego matka      rozpada się na drobne cząsteczki,      lecą gdzieś tam, w odległe rejony,      gdzie kończy się nasyp, a zaczyna      sterta piachu, tu, blisko, wdycha      powietrze starszy kontroler Szymaniak,      znam go, za chwilę zamknie bramę,      rygiel, czas, silencjo.           PETARDOT SKY      Świat, gdzie mordercy      są ze szkła, ich ofiary z gałęzi,      liści, trawy; być mordercą ze szkła,      mordować z szelestem, ranić szumki,      innej doskonałości się nie dorobiłem,      petardot.           WINDA      Ściera ze ścian biały pył,      buczy na temat zadany      wciąż ten sam dźwięk tubowy,      drąży jeden otwór i nikt jej nie widzi,      chociaż zawiera w sobie      instrukcję obsługi, wewnątrz czarnych      słów na szarym papierze, w świetle      gołej żarówki, i gdyby się zerwała      z liny, jej drzwi pożarłaby nienawiść      - nie żałuj mechaniku oleju,      niech tryby szybko trypkają.           KAŻDY DZIEŃ TO NIEDZIELA      Nie jesteś kimś, kto się obudzi.      Dobre sobie. Albo wszystko to sen,      albo sen umarza jawę, normalnie,      lub też sny mieszkają u siebie, jedzą      tam i tak dalej. Tak mówią.      Lepiej nie otwieraj      oczu. Szkoda źrenic. A może      nie szkoda, dobre sobie. Musimy      sobie wszystko powiedzieć.      Nie, nic nie mówmy. Pójdziemy spać, a rano      znów się obudzimy. Żeby tylko      nie było upału. Ani deszczu. Potem      zadzwonię z aparatu, który połyka      jeden żeton na godzinę. Nie, już tu      jestem. W ciasnej budce. Czyjś głos      opowiada historię za historią. To      chyba automat.           MANI MIAŁ RACJĘ, ALE NIE TAK      W kioskach do nabycia już tylko      niektóre gazety, w sercach pozłacane      wizerunki, ptactwo gatunkowo      jednorodne, pewnie z jednego      miotu, kwiaty, kwiaty, pachnące      lemoniadą. Odkryłem szarą      warstwę słów na lśniących bielą      kartkach - zeschły trup pamięci,      biała warstwa pudru, wilgotne      smugi warg, smugi deszczu,      - jakoś tak to leciało, leciało,      z trzaskiem wbijając do głowy      klin pewnego przeczucia, że      ktoś całkiem niezorientowany      obraca tym wszystkim.

CE.91-93