Między abstrakcją a realizmem, Galeria Dzyga, Lwów
otwarcie wystawy: 21.08.2010, wystawa czynna do 15.09.2010

Between Abstraction and Realism, Dzyga Gallery, Lviv

exhibition opening 21.08.2010, open until 15.09.2010

Tytuł wystawy Między abstrakcją a realizmem, zaproponowany przez Galerię Dzyga we Lwowie, jest prezentacją 12 artystów, wybranych ze środowiska lubelskiego, skupionego wokół galerii Białej. (We Lwowie w 2008 roku pokazywali już swoje prace Magdalena Bicz, Paulina Kara i Mariusz Tarkawian, również związani z Białą).

Większość  pokazywanych tutaj artystów to absolwenci Wydziału Artystycznego UMCS w Lublinie. Kama Bubicz, Ilona Oszust i Krzysztof  Bryła jeszcze studiują, zaś Tomasz Bielak ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Gdańsku. Wszyscy mieszkają w Lublinie. Ponieważ intencją Białej, od początku jej istnienia, była chęć wytworzenia własnej przestrzeni artystycznej, budowanej na bazie aktualnej sztuki poszukującej, również w lokalnym środowisku, wystawa ta pragnie ukazać spektrum zainteresowań Galerii Białej,  stanowiąc jednak pewną istotną część środowiska artystów lubelskich z Galerii Białej.

The exhibition, by the hosting gallery entitled Between Abstraction and Realism, is a presentation of 12 Lublin artists who collaborate with the Biała Gallery. (Magdalena Bicz, Paulina Kara and Mariusz Tarkawian, also connected with Biała, exhibited their works in Lviv in 2008).

Most of the artists presented at the exhibition graduated from the Faculty of Arts of the Maria Curie-Skłodowska Universty with the exception of Kama Bubicz, Ilona Oszust and Krzysztof Bryła, who still study at MCSU and Tomasz Bielak, who graduated from the Academy of Fine Arts in Gdańsk. They all live in Lublin. Biała’s mission has always been to create its own artistic space for up-to-date and experimenting art that reflects local trends. Therefore, the aim of this exhibition is to present Biała’s spectrum of interest and local artists have always been supported and exhibited there. 

Ekspozycja została pomyślana jako różnorodny pokaz prac od malarstwa, poprzez: rysunek, instalację, obiekt, fotografię, film do interwencji malarskich, które pojawiły się w zrujnowanej fabryce powideł.

Zarówno ekspozycja w galerii jak i w miejscu zdegradowanym jest wspólnym projektem twórców z Lublina.

Między abstrakcją a realizmem jest najbardziej uniwersalnym przekazem sztuki, bowiem implikuje setki znaczeń. Niezależnie od poszukiwań w samym polu sztuki, czy też poza nim, istotne dla koncepcji doboru prac i samych artystów jest ważna kwestia między. Między albo bardziej pomiędzy sytuuje tę sztukę jako niedookreślenie wobec: przedmiotu, transgresji, znaku, desygnatu, rzeczywistości, fikcji, konkretu, idei, inspiracji...

Dobierając prace staraliśmy się rozszerzyć pole znaczeń w obszarze: między wyobrażeniem a znaczeniem, pomiędzy znakiem a konkretem, między realizmami, przedmiotami, narracjami...

The exhibition presents various works from paintings, drawings, installations, objects, photography, films to intervention painting that appeared in a dilapidated jam factory.

Both expositions, the one in the gallery and the one in the factory, were jointly prepared by the artists from Lublin.

Between abstraction and realism makes space for the most universal message of art, as it implies hundreds of meanings. Important for the choice of works and artists is the “in between” part. Art that is “in between” remains undefined in relation to the subject, transgression, sign, designate, reality, fiction, concretum, idea, inspiration...

Putting these works together we wanted to broaden the scope of meanings in the sphere between image and meaning, between sign and concrete, between subjects, narrations…

Tomasz Bielak (ur. 1967) ogranicza się w swoich pracach do czerni i bieli, tworząc znaki wizualne, opatrzone krótkimi komunikatami tekstowymi, podobnie jak wlepki, widziane m. in. na ulicach, ścianach, przystankach, autobusach, windach. Przekazują one w sposób niezwykle dowcipny, czasem ironiczny, aktualne paradoksy społeczne.  Artysta tworzy swoisty alfabet ludzkich zachowań i przeróżnych skłonności- w sposób oszczędny w przekazie, ale z bardzo szerokim spektrum znaczeń i odniesień.

Tomasz Bielak (born 1967) makes black and white visual signs and stickers with short text messages. Placing them on walls, bus stops, inside busses and lifts, he makes witty, often ironic comments about common social paradoxes. He creates an original alphabet of human behaviours and tendencies, economical in form but carrying a lot of meanings and allusions.

Dla Krzysztofa Bryły (ur. 1984) świat rzeczy wokół niego staje się najważniejszym motywem malarskim. Jest to rzeczywistość przedmiotów, wobec których artysta tworzy ich malarskie repliki. Na wystawie są to obrazy, przedstawiające drzwi. Ich pierwowzory znajdują się w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, atrakcji turystycznej Lubelszczyzny. Tutaj stają się swoistą grą znaczeń z tymi drzwiami, które znajdują się w galerii Dzyga.

The most important motif of Krzysztof Bryła’s (born 1984) painting is the world of things around him. The artist creates visual replicas of real objects. This exhibition presents paintings of doors that can be seen in Kazimierz Dolny, a town that is a tourist attraction of the Lublin region. Interacting with the doors in the Dzyga Gallery, they provoke an interesting game of meanings.

Podobnie pracuje Karolina Komorowska (1981), dla której istotne są przedmioty z jej rodzinnego domu, które przetwarza w obrazy malarskie, uwzględniając szczególnie ich własną historią. Są bardzo precyzyjne malowane w skali 1:1 i wnoszą jakąś historię ingerencji człowieka. Są przekazem wizualnym a jednocześnie niezwykłym malarstwem, choć to tylko obrazy przedmiotów codziennego użytku, takie jak materac czy poduszka.

Karolina Komorowska (born 1881) works in a similar way. She paints objects from her family home enriching them with her personal history. She is very precise depicting the objects at a 1:1 scale, but she leaves a trace of human intervention. Those everyday articles such as a mattress or a pillow carry a visual message and become, at the same time, exceptional works of art.

Na pracę Ireny Nawrot (ur. 1960) składają się setki czarno-białych portretów – jej samej oraz siostry, córki i rodziców, które następnie artystka pozszywała nićmi, tworząc coś na wzór makatki – serwety, mandali, ale w wersji fotograficznej.  Artystka konsekwentnie zajmuje się medium fotograficznym, poprzez które odnosi się do zagadnienia cielesności, wizerunku swojego i najbliższych, jednocześnie rejestrując upływ czasu.

The work of Irena Nawrot (born 1960) is composed of hundreds of black and white portraits of herself, her sister, daughter and her parents sewed together to form something what looks like a photographic version of a wall-hanging or a mandala. The artist is consistent in using photography as her medium. Through photography she talks about the body, the image of herself and her loved ones, keeping tract of the passing of time.

Barwne z kolei fotografie Danuty Kuciak (ur. 1963) są jej fotograficzną inscenizacją  światowych dzieł malarskich i jednocześnie wizerunków Vincenta van Gogha i  Fridy Kahlo. Są to jej własne autoportrety, w których następuje niezwykłe przenikanie się kanonu sztuki współczesnej, stając się  jednocześnie grą z medialnym i kulturowym wizerunkiem.

In her colour photographs Danuta Kuciak (born 1963) reproduces word-famous paintings and, at the same time, images of Vincent van Gogh and Frieda Kahlo. Those self-portraits of the artist juxtapose different cannons of contemporary art, playing with the images present in the media and culture.

Rysunki Kamy Bubicz (ur. 1986) dotyczą interpretacji wizualnej słowa suka, które w języku polskim jest również wulgaryzmem i oznacza: roznegliżowane kobiety w różnorodnych pozach, potocznie, również wozy policyjne oraz regionalny instrument muzyczny, choć przede wszystkim samicę psa. Ilość prac jest proporcjonalna wobec słowa suka, które artystka wyszukała w internecie i na tej podstawie powstał ten zbiór kilkuset rysunków, dotyczących rozmaitych definicji tego określenia, również w sensie statystycznym.

Kama Bubicz’s (born 1986) drawings are visual interpretations of the word bitch. Some of its meanings are: a vulgar word used to describe skimpily dressed women in various poses, a slang word for a police car, or a local musical instrument. However, its first meaning is “a female dog”. The number of her works is proportional to the number of entries of the word bitch she found in a web search engine. She gathered hundreds of drawings presenting different representations of this word, also from the statistical point of view.

Obiekty Kamila Stańczaka (ur. 1980) to modelarskie, perfekcyjnie wykonane, dioramy. Są to miniaturowe fragmenty obcego świata, skrawki "przeterminowanej", zużytej architektury, istniejące gdzieś na obrzeżach miast. Zaskakujący jest sposób użycia przez artystę różnych elementów: jak zasuszone owady, rozlana farba, które tworzą niezwykle malownicze fragmenty krajobrazów innej rzeczywistości, zdegradowanej - ale potencjalnie możliwej.

Objects by Kamil Satńczak (born 1980) are perfectly made dioramas. Those are miniature fragments of the outside world, pieces of worn out and “out-of-date” architecture existing somewhere in the outskirts of cities. The use of many elements, such as dried insects, spilled paint may be a surprise to a viewer. They make up very picturesque fragments of landscapes taken from some other reality, degraded but possible to exist in reality.

Ilona Oszust (ur. 1986 ) w swoich pracach szuka korespondencji do sztuki ulicy. Tworzy prace malarskie na podstawie szablonów - zarówno na płótnie jak  bezpośrednio na ścianie. Estetyka sprajowo - szablonowego malarstwa jest znaczeniowo ironiczną mieszanką współczesnych wątków, sączących się ze wszelkich mediów. Łącząc ikonografię ulicy z ikonografią obrazów medialnych uzyskuje nową jakość - rodzaj mixu o wieloznacznym przekazie.

In her works Ilona Oszust (born 1986) Is looking for connections with street art. She uses stencils to paint both on canvas and walls. The combination of spray and stencils is an ironic mix of contemporary motifs that can be seen in the media. Putting together street and media imagery, she creates a fresh and multidimensional structure. 

Eliza Galey (ur. 1978) posługuje się konsekwentnie od kilku lat metodą Braille’a. Ta specyficzna technika zapisu stała się jej artystycznym językiem. Artystka tworzy prace, które sytuują się na granicy wizualnego postrzegania, a jednocześnie są drastyczną interwencją w strukturę papieru. Dotyczą one zmysłów: dotyku, słuchu, węchu, smaku, wzroku i  wpływu na percepcję oraz są grą znaczeniową pojęć takich jak widzialne – niewidzialne – namacalne.

Eliza Galey (born 1978) has been consequently using the Braille communication method as the means of her artistic expression. Her works are a challenge to our visual perception and a drastic intervention into the structure of the paper. They refer to the sense of touch, hearing, smell, taste, sight and the influence on perception. They also play with the meanings of such words as visible – invisible – palpable.

Paulina Sadowska (ur. 1985)  interesuje się w sposób szczególny archiwalnymi zbiorami fotograficznymi pochodzącymi z I połowy XX wieku. Wybrane przez nią fotografie ożywia za pomocą animacji filmowej. Pejzażom czy postaciom dodaje minimalnego ruchu, np.osoby zaczynają oddychać czy unosić rękę, liście lekko poruszają się na wietrze. Na podstawie tych samych fotografii powstały monochromatyczne, czarno-białe obrazy. Malarstwo, tak jak animacje, nie są tożsame z fotografiami. Tworzą zwykle jakiś inny układ odniesień wobec snu, fantazji, marzeń. Pojawia się w nich niejednoznaczność narracyjna i kontekstualna.  Tak też jest w pracach z cyklu: “Wonder wonder land”.

The main area of Paulina Sadowska’s (born 1985) interest are the archival collections of photographs from the 1^st half of the 20^th century. She animates the photos to bring them back to life. She adds some movement to the landscapes or people depicted, for example, by making them breath or rising their hands, making leaves move in the wind. Those photos inspired her as well to create monochrome black and white paintings. Neither the paintings nor the animations are identical to the photos. With their ambiguous narration and context, they usually refer to some dreamy world of fantasy. Such are also the works from the series “Wonder wonder land”.

Jan Gryka (ur. 1959) od 2001 roku posługuje się drobinami suchego ciasta, które pozostały po wystawie w Galerii Białej pt. TYP 650 (nazwa towarowa mąki, występująca na opakowaniu). Prace i obiekty, które z nich powstawały ulegają ciągłym przetworzeniom za sprawą intruzów - szkodników, czyli wołków mącznych oraz innych zwierzątek. Część prac została bezpowrotnie skonsumowana, część jeszcze funkcjonuje i te właśnie obiekty oraz ich dokumentacja tworzą  element wystawy pt. Historia drobin – pozostałości . 

Anna Nawrot (ur.1960) - kiedy przyjechałam do Lwowa w kwietniu tego roku Marek z galerii Dzyga pokazał mi drzewo z krawatami. Dlatego postanowiłam pokazać tutaj obiekt, na który składa się damski manekin i setki krawatów. Wszystkie kupiłam w sklepach z odzieżą używaną. Markowi dedykuję swoją realizację, która jest mniej powiewna jak jego, ale zbudowana z tych samych komponentów.

Anna Nawrot (born 1960) – when I arrived in Lviv in April this year, Marek from the Dzyga Gallery showed me a tree with ties. That’s why I decided to present an object composed of a female dummy and hundreds of ties. I bought them all in second hand shops. I dedicate this project to Marek. Although it is built from the same material, it is not as flimsy as his.