Schechner
 
 
Poruszaj się w przestrzeni, badaj ją na różne sposoby. Poczuj ją, patrz na nią, mów do niej, słuchaj jej, twórz nią dźwięki, graj na niej muzykę, obejmij ją, wąchaj ją, liż ją itd. Pozwól przestrzeni zrobić coś dla ciebie: objąć cię, trzymać cię, poruszać cię, pchać cię, podnieść cię, zgnieść cię itd.
Richard Schechner
   
  Działania w IX Pracowni Rzeźby mają charakter poszukiwania "istoty" przestrzeni, znajdującej się poza emocjonalnością, narracyjnością i iluzorycznym odniesieniem do tego, co poza rzeźbą. Chodzi tu więc raczej o odrzucanie, rezygnację niż dostawianie kolejnych elementów, które przesłaniają "sedno" przestrzeni rzeźbiarskiej.
    Początek studiów powinien być okresem, w którym student uczy się "rozumieć" rzeźbę jako integralną część przestrzeni w jakiej się znajduje i z którą wchodzi w interakcje; dostrzega jej czasoprzestrzenny charakter. Pierwszym krokiem w kierunku jakiejkolwiek przestrzennej wizualizacji jest nauczenie się operowania przestrzenią, organizowania rytmów, proporcji i harmonii formy. Ważne jest uświadomienie, że rzeźba rozumiana tradycyjnie, rzeźba o charakterze imitacyjnym odnosi porządek artystyczny do jakiegoś zewnętrznego wobec niej porządku. Tymczasem już sama forma zawiera w sobie treść. W praktyce, drogą do uzyskania konkretnej formy - w - przestrzeni jest zbliżanie kształtu do kształtu, bryły do bryły, niezbędnego medium do innego - niezbędnego medium oraz całości przestrzeni rzeźbiarskiej do przestrzeni otaczającej, by ukazać jedyną możliwą jedność formy.
    Przestrzeń Pracowni jest rodzajem laboratorium, w którym rodzą się i ścierają ze sobą myśli oraz idee. Prawdziwa przestrzeń pracy nie powinna ograniczać się do tych czterech ścian. Tak, jak dobór odpowiednich środków plastycznych podporządkowany być powinien najodpowiedniejszemu ukazaniu konkretnej "sytuacji rzeźbiarskiej", tak powinno się dla tej sytuacji odnaleźć lub stworzyć najlepszą przestrzeń. Twórcza koncepcja nie może kończyć się na plecach kolegi pracującego obok. Dlatego oprócz działań we wnętrzach przewiduję pracę w otwartej przestrzeni.
    Studenci IX Pracowni Rzeźby nakłaniani są do poznawania nowych środków wyrazu, nowych mediów. Nie sięganie po pewne środki przekazu plastycznego nie może być spowodowane nieznajomością. Ich dobór powinien być w najwyższym stopniu świadomy i przemyślany. Jednocześnie to nie medium ma narzucać określony efekt końcowy realizacji, lecz pomysł winien zdecydować, jaki środek plastyczny jest najbardziej odpowiedni. Dogłębne poznanie mediów, którymi operuje współczesna sztuka powinno uchronić przed poszukiwaniem jedynie sprzężeń użytych przedmiotów i materiałów. Istotne jest jednocześnie uświadomienie sobie, że nie nagromadzenie użytych środków wyrazu, ale ich redukcja doprowadzona do najbardziej niezbędnych decyduje o sile przekazu. Sprawdza się tu minimalistyczna zasada "less is more".
 
Sławomir Brzoska