Solipsyzm...być może istnieję tylko ja - jako podmiot poznający...natomiast cała rzeczywistość jest moim fantazmagoratem...

30 marca 2006 r. instalacją Marka Płoszczycy została zainaugurowana działalność nowej galerii - Spacja. Ma ona siedzibę naprzeciw sali 28 w budynku "B". Pomimo jej niewielkich rozmiarów wierzymy, że będzie to kolejne ważne miejsce do prezentacji prac studentów na terenie ASP. Zapraszamy do współpracy!

W dniach 5 - 9 grudnia 2005 r. studenci IX Pracowni Działań Przestrzennych wzięli udział w plenerze w Zakopanem zorganizowanym przez Wydział Architektury Wnętrz. Szczegóły - kliknij tutaj

Od października 2005 roku rozpoczęły się zajęcia w Pracowni w nowej strukturze Wydziału Rzeźby, przemianowanej na Wydział Rzeźby i Działań Przestrzennych.

W dniach 11 - 21 kwietnia 2005 w Pracowni odbyły się warsztaty, które prowadzili artyśći z Holandii - Wim van Sijl oraz Henk Wijnen.

Pokaz IV Pracowni Rzeźby Sławomira Brzoski.
Studenci biorący udział w wystawie: Karolina Brzuzan, Michał Bałdyga, Aleksandra Gerlach, Rafał Górczyński, Lidia Kot, Bianka Rolando.
Galeria Aula, Akademia Sztuk Pięknych, Poznań, 15 - 25 II 2005

Zawsze wydawało mi się, że aula poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych to strasznie niewdzięczne pomieszczenie i nawet ciekawe realizacje zwykle jakoś dziwnie tam ginęły (może poza specjalnie stworzonymi do tego wnętrza potężnymi instalacjami, które świetnie wpisywały się w ten "hangar"). Jednak zupełnie niedawno zobaczyłam tam pierwszą od kilku lat, naprawdę ciekawą wystawę, dla której miejsce chyba po prostu nie miało znaczenia... Była to ekspozycja prac studentów z nowej IV pracowni rzeźby Sławomira Brzoski.
Biało-czarna, sterylna prostota formy - to moje pierwsze skojarzenia tuż po jej obejrzeniu.
Dodatkowym atutem wystawy jest to, iż prace przenikają się tworząc wspólny, spójny klimat. Jednocześnie każda z instalacji jest przecież wyrazem indywidualizmu twórcy, zupełnie innych idei i poglądów.
Wchodząc do środka od razu możemy zauważyć niezwykłe menzurki - prostopadłościany wypełnione krwią i winem zapachy mieszają się i już nie wiemy, co jest czym, ale przecież wino to krew: "bierzcie i pijcie z tego wszyscy".
Karolina Brzuzan złożyła dziewięć prostopadłościanów w jeden laboratoryjny kwadrat, wypełniony winem i krwią, a może po prostu brunatną cieczą i tylko nasze wytresowane zmysły, wyuczone na pamięć smaków czy zapachów, wprowadziły nas prosto w pułapkę. "Mojżesz wziął krew i pokropił nią lud, mówiąc: oto krew przymierza, które Pan zawarł z wami".
Białe prześcieradła pedantycznie ułożone w jeden pion. Podnosząc wzrok nieco wyżej zauważyłam dłonie, które w nieprzerwanym transie prasowały i układały ten stos. W filmie Lidii Kot zarejestrowana została uparcie powtarzająca się czynność - zapętlona i trwająca w tym samym miejscu, a jednak ruchoma, wykonywana do końca, zawsze, bez przerwy... i potem też. To moje terytorium, mój oddech, moja przynależność, moja rzeźba, moje terytorium...
... a na nim czarny stół Michała Bałdygi z podświetloną szklanką i dźwiękiem kapiącej wody - kolejny ciekawy obiekt. Szklanka była pusta, a może raczej pustką, a pustka była dźwiękiem...
"Płyn przelewał się, rozlewał po stoliku i spływał na podłogę...
- co robisz? - krzyknął gość.
- to samo co ty - odparł mistrz - nalewam tam, gdzie już jest pełno".
...A na podłodze siedział królik przyczepiony na stałe do telewizora, bacznie obserwujący postać na ekranie. Obserwuje czy jest obserwowany? Patrzy a on nie widzi. Widzi a on nie patrzy. Łuna w realizacji Bianki Rolando, "chętnie się sobie przygląda w różnych potencjalnych odbiciach"
I jeszcze te polarowe owoce - miękkie pluszaki, nieważne z czego są zrobione, "możesz dotykać i oglądać wszystko się zgadza", są w środku i na zewnątrz. W rzeźbie Aleksandry Gerlach badamy przedmioty poprzez dotyk. Uczymy się ich poprzez kształt, kolor, powierzchowność.
W zupełnie innym miejscu, ale należącym do ekspozycji znajdowała się realizacja Rafała Górczyńskiego, który stworzył niesamowitą przestrzeń - drażniącą nasze oko, ograniczoną małym wizjerem. Wykrzywiona perspektywa i wszelkie zasady logiki. Zawsze podziwiam prace, które wykorzystują nasze zawodne zmysły i złudzenia optyczne, wprowadzają w zakłopotanie, denerwują, bo wymykają się spod kontroli, nie pasują do wyuczonych schematów, nie pozwalają się określić czy zdefiniować.
Cała wystawa wybiegła również poza moje ramy myślowe, sądziłam bowiem, że w szkolnych galeriach nie zobaczę już wielu zaskakujących realizacji.
W programie pracowni znalazłam pewną zasadę less is more, rzeczywiście wyraźnie dało się odczuć tę czystość, monochromatyczność i prostotę formy.
No cóż... naprawdę niezła, bardzo spójna ekspozycja, świetne pomysły, profesjonalna realizacja, ciekawa i niezwykła wobec tego, co obecnie dzieje się w sztuce, nie tylko w murach poznańskiej Akademii.

Anna Pięta

Gazeta Malarzy i Poetów, Poznań, nr 2 (56) / 2005, s. 32

Laboratorium sensepcyjne - takiego skrótu myślowego można by użyć, aby opisać wydarzenie artystyczne studentów z IV Pracowni Rzeźby poznańskiej ASP, pod kuratelą ad II st. Sławomira Brzoski.
W filozofii pojęcie sensepcji jest szczególnym przypadkiem pojęcia percepcji, która w klasycznym rozumieniu oznacza przekształcanie danych wrażeniowych w dyskursywną informację. Sensepcja natomiast jest to odbiór bodźców zewnętrznych, poprzez nasze zmysły: dotyku, węchu, smaku i słuchu. Wystawa w "Galerii Aula", została przekształcona w sterylne laboratorium zmysłów, w którym widz przyjmuje rolę analityka badającego strukturę wrażeń.
Praca Karoliny Brzuzan połączyła zmysły widzenia z zapachem. W szklanych pojemnikach znajduje się krew i wino. Jest to ściśle laboratoryjna instalacja: widz obserwuje i czuje zapach chemicznego rozkładu krwi i mieszania się jej zapachu z ulatniającym się winem. Narracja ta trwa w czasie, jest dynamiczna.
Lidia Kot buduje strukturę ze sterylnie ułożonych prześcieradeł oraz projekcji multimedialnej. Zapętlona projekcja ukazuje nam mantrowość wszystkich działań.
W rzeźbie Aleksandry Gerlach dominuje struktura dotykowa. Uczymy się niewidzialnych przedmiotów poprzez ich kształt.
Bianka Rolando prowadzi grę wizualną na kilku poziomach patrzenia. W tej instalacji odnajdujemy liryczną relację pomiędzy patrzeniem a niewidzeniem.
Michał Bałdyga skonstruował laboratorium dźwięku: rytmiczny odgłos spadającej kropli powiązał z buddyjską opowieścią o nicości. Dźwięk kropli staje się urządzeniem do przeżywania pustki; Bałdyga opowiada o konstrukcji świata stworzonego z dźwięków.
Izolowana od reszty prac instalacja Rafała Górczyńskiego jest architektoniczną improwizacją. Zakrzywiona powierzchnia, niczym w fizyce Einsteina, łamie naszą czasowość i przestrzenność. Górczyński ponownie definiuje przestrzeń, wskazując, że dzieje się ona subiektywnie.
Sterylność wystawy wyraża się w niemal całkowitej ciszy oraz przytłumionym świetle. Atmosfera skupienia i powagi nadaje jej mistyczne znacznie. W laboratorium zamknięci jesteśmy w doświadczeniu, jakie prowadzimy. Doświadczenie determinuje naszą uwagę, całkowicie nas pochłania. Sterylność i zmysłowość prezentowanych prac, w pewnym momencie stają się sekcją naszej samoświadomości: musimy na nowo przetwarzać nasze wrażenia, na nowo definiować naszą wewnętrzną przestrzeń.

Cezary Kościelniak